[click the title]
Εδώ και 7 χρόνια περίπου την καρδιά μου έχει κλέψει.....το βόλεϋ!!Ήταν τότε που πήγα για πρώτη φορά στο γήπεδο....είδα μια ψηλή,ξανθιά συμπαθητική νέα....μου συστήθηκε...."Είμαι η Γιώτα...."...Η πρώτη πάσα ήταν αποτυχία.....κοίταζα εκείνη και όχι την μπάλα.....στην συνέχεια όμως άρχισα να χρησιμοποιώ καλύτερα αυτά που μάθαινα....Ήμασταν τότε 10 άτομα περίπου....Ακόμα θυμάμαι αυτά τα κορίτσια.....Αυτή που θυμάμαι πιο έντονα είναι η Χριστίνα.....2 χρόνια μεγαλύτερή μου....ήταν πριν 2 εβδομάδες όταν την συνάντησα τυχαία στο δρόμο κ μιλήσαμε για λίγο.....Για να επιστρέψω λοιπόν πίσω στο 2003,πήγαινα για προπόνηση 3 φορές την εβδομάδα....Μάθαινα κ λάτρευα αυτό το άθλημα.....τότε μοιραζόταν η ζωή μου σε 3 αθλήματα...το βόλεϋ,την κολύμβηση και την αεροβική γυμναστική....Είχα ήδη 4 χρόνια στην κολύμβηση....Ήταν όμορφο όταν την 1η χρονιά κέρδισα και το πρώτο μου μετάλλιο.....ήταν χρυσό.....Βέβαια τότε χρειάστηκε να σταματήσω όλα τα υπόλοιπα....Με είχε κερδίσει το βόλεϋ.....Πόσες πάσες?Πόσα σερβίς?Πόσες μανσέτες?......Τον 3ο χρόνο ένα ατύχημα στο χέρι μου μου στέρησε την προπόνηση για 3 εβδομάδες....Παρόλα αυτά αμέσως μετά επέστρεψα με γεμάτες μπαταρίες....Είχα αρχίσει και εγώ να μαθαίνω όλα αυτά που κάνουν στους αγώνες οι μεγάλοι βολεϋμπολίστες....Ναι το λάτρευα....Και περνούσαν τα χρόνια.....Κάποια στιγμή μου λέει η προπονήτρια μου να αλλάξω γήπεδο προπόνησης και πως στο άλλο γήπεδο που προπονούσε θα είχα περισσότερα να κάνω....Στην επόμενη προπόνηση ήμουν ήδη εκεί!!!!Κι άλλες συναθλήτριες εκεί.....Εκεί γνώρισα κ αυτή τη μελαχρινή κοπέλα που ακόμα και σήμερα αναζητούμε τις μέρες να παίξουμε μαζί......Ομολογώ πως η επόμενη χρονιά εκεί ήταν πολύ καλύτερη.....Γνωριστήκαμε καλύτερα με την Αθανασία....και ναι μπορώ να πω ότι γίναμε φίλες......Ε σαν κορίτσια κ εμείς λέγαμε τα καλά λέγαμε και τα κακά.....αυτά που δεν μας άρεσαν στην προπόνηση....ήταν που το λατρεύαμε και ήμασταν καλές οπότε δεν μας άρεσαν αυτές που έπαιζαν χειρότερα από εμάς!!Ήμασταν ευρηματικότατες!!!Μα πόσο αναπολώ αυτές τις μέρες.....Και εκεί που μοιραζόμουν σε 2(!!) πλέον και είχα προπόνηση 4 ωρών 3 φορές την εβδομάδα.....μετά από ένα ατυχές καρφί έρχεται ένα κάταγμα.....Στο δεξί πόδι....εφιαλτική Πέμπτη στο Αττικό νοσοκομείο....Γυψονάρθηκας για 4 εβδομάδες ήταν η "συνταγή" του γιατρού......Αντίδραση μοναδική......κρίση με έπιασε!![πρέπει να είχα τρελάνει τους πάντες αυτές τις 3 μέρες]Και λέω 3 μέρες γιατί την Δευτέρα[ναι την ίδια Δευτέρα] αποφάσισα να πάω σε έναν γιατρό.....Μου έκανε κάποιες ερωτήσεις....βέβαια πριν από αυτό του ζήτησα μπαίνοντας στο ιατρείο να με απαλλάξει από αυτό το σκληρό συνοθύλευμα των χημικών ουσιών που είχαν πάρει θέση εφιαλτική στο πόδι μου!!!Δέχτηκε να μου το βγάλει....δεν πονούσα για τους επόμενους 2 μήνες......Γύρισα αμέσως στην προπόνηση!!Αυστηρή η προπονήτρια μου......Ερχόμενο το καλοκαίρι έφερε μαζί του 2 πτώσεις με θύμα το ίδιο πόδι.....Θεαματικότατες μπορώ να πω....Τραγικότατες μπορώ να πω.....Και με πολύ πόνο.....Εγώ συνέχιζα να παίζω....Πόσους αγώνες νικήσαμε!!!Ένας μόνιμος πόνος από τότε.......Φέτος απέχω για λίγο....ελπίζω στον επόμενο μήνα να έχω επανέλθει...επί του έργου.....Πέρασαν τόσα χρόνια.....με την ίδια προπονήτρια...και πάνω κάτω τις ίδιες συμπαίκτριες!!
[αφιερωμένο...σε αθλήτριες του είδους και την μελαχρινή με τα σημαδεμένα πόδια!!Αθανασία εσένα λέω]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου