Θυμάμαι....

Ήταν μερικά βράδια πριν και ετοιμαζόμουν κυρίως ψυχολογικά γι' αυτό που θα ζούσα!Έχοντας δει το προηγούμενο βράδυ ένα όνειρο-θες πες το σημάδι-έγραψα δυο λόγια...Και τα ξανάγραψα..και τα έσβησα..Κι ύστερα πήρα ένα λευκό χαρτί και το γέμισα....Το έσκισα...Πήρα ένα καινούριο μα κι αυτό δεν στάθηκε άξιο όσων αποτύπωσα ήδη πρόχειρα!Μέσα σε εκείνο το ποιητικό ημερολόγιο όλα....Πήρα κι ένα τρίτο.....Το ξανάγραψα....Μα ξαφνικά,αφέθηκα στην αγάπη και το έσκισα.....Το επόμενο που πήρα-σαν από τύχη-μύριζε το άρωμα μου!Σκέφτηκα για λίγο και ξεκίνησα....Αποφάσισα στο πάνω μέρος να την προϊδεάσω και να πω χωρίς ροή και μέτρο όσα ήθελα...Ήταν λίγα μα τόσα πολλά για να εξηγήσουν όλα όσα ήθελα να πω!Στη συνέχεια έγραψα εκείνο το παραλήρημα μετά το όνειρο....και το ξανακοίταξα...ήταν το ιδανικό....Και έκλεισα κάπως έτσι όσα ήθελα να πω...."....γιατί η αγάπη δεν χωράει σε καλούπια και ούτε της αρέσουν τα πολλά λόγια..."


Την τελευταία φορά που το είδα ήταν στα χέρια της....Το διάβασε...Χαμογέλασε και μαζί της ο κόσμος όλος....Δέχτηκα την ανταπόδοση που ακόμα μοιάζει να σημαδεύει το μάγουλο μου....!!




Με αφορμή το τραγούδι στην καφετέρια....






Εις το επαναγραφειν......